Onmogelijk

Onmogelijk om niet te schrijven over iets waar ik het liefst over schrijf. Onmogelijk om niet te schrijven terwijl mijn hoofd vol zit met verhalen. Onmogelijk om gebeurtenissen niet te willen delen, omdat ze te leuk zijn om voor mijzelf te houden. Onmogelijk om niet te bloggen, dus moest ik wel weer beginnen.

De collectant

11 april 2016
"Ja, ik wil wel collecteren," riep Roger tijdens de jaarvergadering en twee weken later staat hij met de collectebus in zijn handen in een voor hem onbekende buurt.

Ik vraag hem of hij weet wat hij moet doen, wat hij moet zeggen. Ik wil het best wel even voordoen, maar Roger weet het best. Hij loopt richting de eerste deur, maar zijn handen wrijven over zijn knieƫn en hij lacht wat schaapachtig. "Ik weet niet wat ik moet zeggen."

Ik zeg: "Je belt eerst aan, dan zeg je goedenavond, wilt u misschien iets geven aan fonds gehandicaptensport? Als ze ja zeggen, dan wacht je netjes en bedank je de mensen voor hun gift. Zeggen ze nee, dan wens je ze een goedenavond en je loopt weg naar de volgende deur."

Roger knikt, hij begrijpt het en belt aan bij de eerste deur. "Eh.. goedenavond, wilt u ook iets geven aan (hij pakt het kaartje dat we aan de collectebus hebben gehangen) Fonds Gehandicaptensport?" Door de zenuwen heeft hij wat meer last van zijn tics dan normaal. Als er geld in de bus komt zegt hij netjes: "Dank u wel, prettige avond." En soms met tot ziens erachteraan.

Bij de meeste deuren ziet hij zichzelf in de ruit en met zijn hand strijkt hij zijn haren goed. Dan gaat deze hand in de zij en half dansend wacht hij tot de deur open gaat. Het vertrek gaat moeizamer. Zijn benen lopen wel weg, maar zijn blik blijft naar binnen gericht. "Goeden eh.. avond... eh.. tot .. eh.. ziens..."

Omdat ik niet wil dat hij zich tussen de auto's wringt, moet hij van mij de oprit aflopen en aan de andere kant weer oplopen richting de deur. Ik weet dat de weg van voordeur naar voordeur veel korter is, maar de auto's staan dicht bij elkaar geparkeerd. Als we dan bij een oprit komen waar helemaal geen auto's staan, loopt hij toch de afrit af en de oprit weer op. Hij is en blijft een echte autist.

Na twee straten en een stuk wandelen wegens het zoeken naar de derde straat is hij eigenlijk wel een beetje moe. Maar hij houdt het vol en voldaan ploft hij thuis op de bank. En of het nu komt door het mooie weer, door zijn tics, door zijn spontaniteit of omdat het gewoon een goed doel is... dat weet ik niet. Maar de bus is aardig gevuld. Aan het einde van de week krijgt hij te horen hoeveel hij heeft opgehaald en daar mag hij met recht trots op zijn, net zo trots als ik ben op hem. "Volgend jaar weer?" vraag ik. Hij schudt zijn hoofd, haalt zijn schouders op en zegt: "Misschien.."

(plaatje komt van het internet)

9 opmerkingen:

  1. Ha, je bent er weer!Welkom terug mamma. Nu hoor en lees ik je verhalen....

    BeantwoordenVerwijderen
  2. hoi, je nieuwste bericht kan ik niet lezen....
    ik zie op mijn bloglijst dat hij er is en welke titel maar daar houdt het mee op.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Klopt, komt later denk ik wel weer terug.. er kwam iets tussendoor :)

      Verwijderen
  3. super dat hij dat gedaan heeft!
    en leuk dat je er weer bent!!!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Leuk dat je mij gevonden hebt :) Te veel verhalen denk ik.

      Verwijderen
  4. Heel knap van Roger dat hij ondanks zijn zenuwen toch volgehouden heeft, hij mag met recht trots zijn !
    Mooi geschreven, Meerdanmamma, het was alsof ik er zelf bij was.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. 10:31 ? Het is 19:31. :-)

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Hahaha, de tijden kloppen niet.. het is nu 19:58

      Verwijderen
  6. Kijk en alle tijden zijn weer aangepast :)

    BeantwoordenVerwijderen