Onmogelijk

Onmogelijk om niet te schrijven over iets waar ik het liefst over schrijf. Onmogelijk om niet te schrijven terwijl mijn hoofd vol zit met verhalen. Onmogelijk om gebeurtenissen niet te willen delen, omdat ze te leuk zijn om voor mijzelf te houden. Onmogelijk om niet te bloggen, dus moest ik wel weer beginnen.

Eén twee was vier, is nu vijf

Jaren lang heeft Puk twee, vier genoemd. Als er twee snoepjes lagen, zei ze dat er vier lagen. Zo hadden de buren vier honden, hebben wij vier konijnen gehad en nu zelf ook vier honden en vier gerbils. Als ik vraag ze te tellen, zegt ze netjes: een, twee. Dus als ik vraag hoeveel honden hebben we.. zegt ze: een twee. Niet gewoon "twee" of "we hebben twee" nee, het zijn er dan één twee.

Op de peuterspeelzaal probeerden ze dat al te veranderen, ook de reguliere basisschool en het dagverblijf hebben  pogingen gedaan, maar twee bleef vier. Tot vorige week.

Hoera, twee is geen vier meer. We hebben geen vier auto's of vier honden. Nee.. het zijn er nu vijf. En ik dacht dat Puk mij een beetje in de maling nam, maar toen ze vroeg of ze een pepermuntje mocht en hoeveel, zei ik dat ze er vijf mocht pakken. Ze pakte netjes twee.

Tellen is sowieso wel wat lastig.. ze steekt zes vingers op en telt deze, maar ze komt steeds op vijf uit. "Maar ik ben toch zehes?" zegt ze dan verontwaardigd. Als we samen tellen komt ze wel op zes uit.

En soms telt ze probleemloos tot veertien. Dan ben ik zo trots en vraag ik het nog eens te doen, maar dan gaat het weer verkeerd. Misschien is het moeten tellen en het mogen tellen toch te verschillend.

Met rekenen heeft ze op school dit keer een D gescoord, een half jaar terug was het nog een E. Ze gaat op haar tempo vooruit, alleen is er geen inhaalslag.

Toch pikt ze dingen op. Ze heeft op school van een klasgenootje gehoord dat als je een pitje van een appel in de grond stopt, dat er een appelboom uit komt. Dat vindt ze bijzonder. En als we samen op de vrijdagmiddag warme bruine bolletjes eten, pulkt ze een zaadje van de korst en vraagt of ze die mag planten... want wie weet komen er lekkere bruine bolletjes uit de grond.  Op de moestuin heeft ze bloemetjes en worteltjes gezaaid en door het warme weer groeien ze iets sneller dan verwacht... prachtig vindt ze het.

(plaatje van internet, met één twee appels op de grond)

4 opmerkingen:

  1. Het belangrijkste is dat een kind op zijn/haar eigen manier kan genieten van het leven. Dat het niet om het hoogste cijfer gaat maar mag zijn wie het is. En die ruimte geven jullie Puck.
    Lieve groet

    BeantwoordenVerwijderen
  2. dat is voor mij nauwelijks te volgen met de één twee en twee is vier.
    Ik probeer altijd de logica te vinden, maar dat lukt me hier niet. (en als dat niet lukt word ik boos op mezelf)

    Maar dat laatste vind ik dan we weer heel erg schattig!
    En wat goed dat ze van een E naar een D gegaan is. Ze komt er op haar manier wel, waar 'er' dan ook mag wezen!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Er is ook geen logica... we begrijpen nog steeds niet waarom ze twee vier of nu vijf noemt. Dus probeer ik het ook niet te begrijpen.

      Verwijderen
  3. Blijkbaar heeft ze dat op een gegeven moment besloten, van die vier en later vijf, ze is wel consequent. :-)
    Haha, bruine bolletjes uit het zaadje.
    Fijn dat ze vooruit gaat, al is het langzaam.

    BeantwoordenVerwijderen