Onmogelijk

Onmogelijk om niet te schrijven over iets waar ik het liefst over schrijf. Onmogelijk om niet te schrijven terwijl mijn hoofd vol zit met verhalen. Onmogelijk om gebeurtenissen niet te willen delen, omdat ze te leuk zijn om voor mijzelf te houden. Onmogelijk om niet te bloggen, dus moest ik wel weer beginnen.

De "voetendokter"

We zijn erg vroeg ruim op tijd. Moeders gaat altijd op tijd weg, want ze houdt niet van laat komen. Maar er zijn die ochtend geen trekkers op de weg, geen 45 kilometerwagentjes en we kunnen voor de deur parkeren. Op een groot bord staat dat we in kamer 6 moeten zijn met een pijl die ons de juiste richting wijst. Het is gelijk om de hoek en we zien een smalle gang met allemaal gesloten deuren. Geen receptie. Wel twee stoelen, een tafel met magazines,een doos vol pakketjes en een mevrouw. Ik vraag of ik gewoon kan gaan zitten of dat ik mij moet melden? De vrouw weet het niet, zij is net als ons hier voor het eerst en er is net iemand naar binnen gegaan. Ze moppert een beetje want ze heeft een afspraak om tien voor en dat is al geweest. Wij hebben een afspraak om tien over en na een heel klein beetje rekenen, vrees ik dat we daar veertig minuten moeten wachten voor wij aan de beurt zijn.

Puk springt op mijn schoot en er weer af. Ze maakt een paar pirouettes op haar billen en pakt een boekje. Dan ziet ze de pakketjes in de doos en roept... "cadeautjes!" Ik maan haar dat ze daar van af moet blijven. Ik zie haar zichtbaar balen.De deur gaat open en een vrouw gaat weg, de deur gaat weer dicht. De mevrouw naast mij ergert zich. Niet aan ons maar aan het wachten. Ze besluit te kloppen en vraagt hoelang het allemaal nog gaat duren. Ik hoor een mannenstem onze naam zeggen en de mevrouw zegt dat wij daar ook al een hele tijd zitten. Na wat heen en weer gepraat stapt die mevrouw op. Ik kijk verbaasd... dan zegt ze dat ze een afspraak een uur later heeft. Vergissing van haar kant.

Wij mogen naar binnen en nemen plaats naast het bureau. Achter het bureau zit een jong ventje en ik denk wat ik daar doe, maar geef hem de voordeel van de twijfel.  Na wat wisselen van gegevens moet Puk haar schoenen en sokken uitdoen. Ze mag dan op een "super"stoel zitten, maar dat weigert ze. Ik til haar erop en de "voetendokter" voelt aan haar voeten. Hij draait en beweegt wat en zegt dat ze hypotonie heeft. Dat weet ik natuurlijk al, maar vind het verrassend dat hij dat ook voelt. Hij weet waar hij het over heeft.. dat is duidelijk en begin wat minder te twijfelen over onze komst. Dan gaat het toch mis.... hij zegt tegen Puk dat hij nu op haar enkel gaat duwen en dat dat een beetje zeer kan doen. Ik heb nog nooit zulke snelle reflexen gezien bij Puk. Haar voeten heeft ze verborgen onder haar knieĆ«n."Niet handig," zeg ik tegen hem. Met veel moeite mag hij de enkels aanraken van Puk en gelukkig doet het geen pijn.

Ze mag van de stoel af en op een glazen plaat staan en dan mag ze op een metalen plaat staan. En dat is leuk, want nu ziet ze haar voetafdrukken op een computerscherm. Ze stapt er op en er weer af en dan denkt ze.. als ik mijn voeten kan zien, dan kan ik vast ook mijn handen zien... en met haar handen duwt ze op de plaat... maar als ik mijn handen kan zien, dan kan ik vast ook mijn billen zien en ze ploft op de plaat. "Jammer," zeg ik. Hij is uit.

De volgende oefening vindt ze wat saai. Ze moet heen en weer lopen in het kamertje en steeds met een voet de plaat raken. Dat doet ze.. op haar gemak, maar dan wat sneller en sneller... en dan....... Yehhhhhhhh! De sliding van het jaar.  Ze mist compleet de plaat, maar haar glimlach is niet weg te krijgen.

Vervolgens moet ze 30 seconden stil staan op de plaat... oeps... dat gaat niet lukken, maar ik heb het mis. Ze staat heel stil en dan gaat ze weer heen en weer lopen, dat vindt ze een heel leuk spelletje. Ik krijg bij haar de schoenen niet meer aan, ze heeft lol daar en dan gaat ze niet mee naar huis. De podotherapeut komt met staaltjes voor zooltjes en Puk mag er een uitkiezen... pimpelpaars met oranje stippen... en over twee weken liggen die klaar in de doos met pakketjes...
toch een cadeautje.

5 opmerkingen:

  1. Leuk dat Puk er plezier in kreeg, de sliding van het jaar, hahaha.
    Krijgt ze steunzooltjes ?
    Mooi verslag, Meerdanmamma.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. gelukkig wel een keer een leuk doktersbezoekje!
    groetjes

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ze vindt alle doktersbezoekjes leuk :) Ze gaat zelfs graag naar de tandarts (geen idee hoelang ze dat vol gaat houden).

      Verwijderen
    2. geniet ervan zo lang dat duurt!!!!

      Verwijderen
  3. Grappig dat Puk de bezoekjes aan de dokter leuk vindt. In dit geval heeft hij het beste met haar voor en dat is het belangrijkste.
    LIeve groet

    BeantwoordenVerwijderen