Onmogelijk

Onmogelijk om niet te schrijven over iets waar ik het liefst over schrijf. Onmogelijk om niet te schrijven terwijl mijn hoofd vol zit met verhalen. Onmogelijk om gebeurtenissen niet te willen delen, omdat ze te leuk zijn om voor mijzelf te houden. Onmogelijk om niet te bloggen, dus moest ik wel weer beginnen.

Stempels

Een veel gehoorde opmerking is: tegenwoordig krijgen alle kinderen maar een stempel. Zodra het gedrag afwijkt, wordt er maar een stempel gegeven, naar de ouders wordt niet gekeken. Vroeger had niemand autisme of ADHD, dan was je gewoon druk of een lastpak of dromer.

In het begin irriteerde ik mij aan die uitspraken, maar nu laat ik ze praten. Misschien hebben ze wel een beetje gelijk, want tien jaar terug werd nog maar weinig over autisme gesproken.
Waar ik wel moeite mee heb is het NIET geven van een stempel. En daarmee bedoel ik niet dat er een officiƫle diagnose moet komen, maar dat er wel naar gehandeld wordt.
Ik begrijp best als ouders zeggen dat ze hun kind als "normaal" willen opvoeden. Maar een kind met autisme kan niet altijd als normaal opgevoed worden.

Ze begrijpen taal anders dan "normale" kinderen en voor sommigen is de reactie van kinderen grappig. Ik herinner mij dat een leraar zo kon genieten van DJ toen hij op de basisschool zat. DJ begreep de opdrachten die zijn leraar gaf niet altijd en dan was de uitkomst grappig. Ik lachte toen mee, maar later besefte ik pas wat voor impact dit gehad moet hebben.

Als een kind met autisme aan zijn vader vraagt waar zijn zusje is en vaders antwoordt: Die hebben we in de zandbak begraven, dan kunnen wij er om lachen. Maar het kind denkt niet "grappenmaker,"die ziet zijn zusje begraven in de zandbak...

En als we vragen aan het kind of het een koekje wil, kan deze antwoorden met ja of nee. Maar vragen we of ze naar bed gaan, dan worden we boos omdat het "Nee" zegt.
Waarom, deze kinderen weten niet wat een retorische vraag is of een open vraag.

Een kind dat doof is,  leert gebarentaal om te communiceren. Ouders volgen die cursussen, zoeken naar de beste scholen voor het kind. Maar op autisme lijkt een taboe te liggen. Triest en sneu voor het kind.

Een stempel hoeft niet altijd openbaar te zijn, als je als ouder maar weet hoe er mee om te gaan.


(plaatje van internet)

12 opmerkingen:

  1. Vaak krijg je pas begrip voor dit soort situaties als je er mee geconfronteerd wordt. En zo niet, dan kiezen veel mensen voor de makkelijkste weg: het klaar hebben van een oordeel. Door het bloggen ben ik veel wijzer geworden...
    Lieve groet

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Nee, snel oordelen doe ik niet meer. Dat zijn ook de leuke kanten van het bloggen.
      Lieve groet terug

      Verwijderen
  2. Mooi geschreven. Als je anders bent en een 'ziekte' hebt dan houdt bijna niemand rekening met je. Best jammer eigenlijk. Je wijkt dan volgens sommige mensen af van de normale praktijk. Ik weet dit uit ervaring. Echt verschrikkelijk dat mensen dit doen.
    xxx
    https://sherryhussain.wordpress.com/

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dank je voor je reactie. Welkom op mijn blog.
      xxx

      Verwijderen
  3. als iemand een zichtbare ziekte heeft, dan is het 'makkelijker' om daar rekening mee te houden, dan wanneer het om een onzichtbare ziekte gaat.
    Ik erger me vaak aan mensen die zeuren over het gebruik van ritalin. Ik gebruik met regelmaat (nu een periode niet) ritalin en heb er zelf baat bij, en ook mijn omgeving heeft daar baat bij.
    Maar ik snap best dat mensen dat roepen omdat tegenwoordig een beetje drukke(re) kinderen ook ritalin toegestopt krijgen, zonder het labeltje te hebben. En dat is volgens mij pas echt schadelijk!

    autisme is weer een ander verhaal, omdat er zoveel (verschijnings) vormen zijn als er mensen zijn. Dat maakt het moeilijk te herkennen en begrijpen voor mensen die er niet mee te maken hebben, denk ik.

    Ik ben blij dat jij met je blog daar aandacht aan besteed en helpt bij de beeldvorming en het begrip hiervoor. Mensen kunnen hier veel van leren...

    *klaar*

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ik hoef het jou ook niet uit te leggen, jij weet precies wat ik bedoel!

      *dank je*

      Verwijderen
  4. Werkelijk spot on! Had ik al kind maar geweten dat mn broer, opa en vader autisten waren dan had ik het tenminste begrepen! Nu was ik het domme zwarte schaap van de familie en dat begrepen zij dan weer niet dat ik me zo voelde.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ik denk dat dit voor heel veel mensen geldt. Jammer dat je je zo gevoeld hebt en onbegrepen werd.

      Verwijderen
  5. Mooi en helder beschreven.

    Instemmende groet,

    BeantwoordenVerwijderen