Onmogelijk

Onmogelijk om niet te schrijven over iets waar ik het liefst over schrijf. Onmogelijk om niet te schrijven terwijl mijn hoofd vol zit met verhalen. Onmogelijk om gebeurtenissen niet te willen delen, omdat ze te leuk zijn om voor mijzelf te houden. Onmogelijk om niet te bloggen, dus moest ik wel weer beginnen.

Groter worden...

Puk vraagt of ze met haar fiets rondjes om het huis mag fietsen. Het lukt haar sinds kort om op een fiets met zijwieltjes te fietsen en is natuurlijk apetrots. Normaal loopt er iemand met haar mee, maar vanmiddag was ze alleen thuis. Ik zie buiten peuters spelen op de stoep, kinderen die al op de weg fietsen die veel jonger zijn dan Puk dus ik zeg dat ze mag gaan. Ze moet op de stoep blijven en ze moet van mij even zwaaien als ze voor het huis en achter het huis langs fiets. En daar gaat ze. Voor het huis stopt ze met fietsen en zwaait, dan fietst ze verder.

Na een paar rondjes duurt het even voor ik haar weer zie.. ik krijg de kriebels al, maar dan komt ze van de andere kant. Ze zwaait en keert verderop weer. Dan zie ik twee jongens (van een jaar of tien) langsfietsen en iets zegt mij dat ik Puk in de gaten moet houden. Voor ik bij het raam ben, hoor ik haar huilend de tuin in fietsen, overstuur doet ze de schutting op slot en rent naar binnen. Ze roept iets over de politie en ik twijfel of ik de jongens moet vragen wat er is gebeurd, of gelijk naar Puk moet. Ik kijk of ik de jongens zie, maar die zijn verdwenen, dan ga ik naar Puk. Met hotten en stoten vertelt ze dat de jongens de politie gaan bellen omdat ze op de stoep fietste. Ik kan honderd keer vertellen dat die jongens het niet doen, dat het een grapje was, dat ze haar een beetje plaagden, maar het werkt niet.

Een half uur lang houdt ze de voordeur in de gaten en ik ben blij dat er geen politiewagen toevallig langs rijdt. Dan neem ik haar op schoot en ze is zo moe dat ze tegen mij aan komt liggen. Ze snikt, ze gaapt en dan is ze bijna vertrokken... ze mompelt nog heel even dat ik gelijk had en er geen politie komt.

15 opmerkingen:

  1. voor die jochies is dat plagen maar eigenlijk ook best hufter gedrag.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. bedenk me nog kan je niet eens met ee agent praten samen met je dochter erbij zo erg is de politie nou ook weer niet.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Wij hebben haar nooit bang gemaakt voor de politie, als we de wijkagent tegenkomen, dan maken we altijd een praatje. Ze vindt de politie toch enger dan ik dacht.

      Verwijderen
  3. Wat jammer dat ze dit moest meemaken, ze was zo trots, en terecht !
    Maar groter worden gaat helaas met leuke en minder leuke ervaringen.
    Aan het eind kwam het toch nog goed. :-)

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Arme schat.

    Die ouders van die jongens hebben al aardig wat steken laten vallen...als je ze tegenkomt duw ze dan maar, zogenaamd per ongeluk, ondersteboven

    geef Puk een dikke kus van me.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Oei... een heel fout voorbeeld :). Het is opstaan en doorgaan, uitleggen dat die jongens maar een grapje maakten wat niet zo heel leuk was.

      Die dikke kus heeft ze gekregen.

      Verwijderen
    2. ;-) fout doen kan soms zo leuk zijn

      Verwijderen
  5. Wat een sneue afloop van een grote-meisjes-rit op de fiets. Het geeft een knauw aan haar zelfvertrouwen... Ik hoop dat Puk er snel overheen is. Lieve groet♥

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Het zal vast wel vaker gebeuren en ik hoop dat ze steeds meer weerstand kan gaan bieden.
      Jij ook een lieve groet.

      Verwijderen
  6. ach gossie.... ik hoop dat ze inmiddels weer lekker op de stoep fietst!!!

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Ja hoor Mick, ze fietst weer heerlijk rond het huis.

    BeantwoordenVerwijderen