Onmogelijk

Onmogelijk om niet te schrijven over iets waar ik het liefst over schrijf. Onmogelijk om niet te schrijven terwijl mijn hoofd vol zit met verhalen. Onmogelijk om gebeurtenissen niet te willen delen, omdat ze te leuk zijn om voor mijzelf te houden. Onmogelijk om niet te bloggen, dus moest ik wel weer beginnen.

Prikactie

JJ zei dat ze een afspraak wil bij de huisarts. Ze heeft pijn in haar knieën, schouders, polsen en nu ook aan haar linker heup. De volgende morgen had ik gelijk gebeld en na het weekeinde kon ze komen. Dat was vanmorgen. Eerst samen afspraken gemaakt, wie voert het woord, wel of geen bloedprikken, en de broek zal deze keer uitmoeten. Omdat we al heel vroeg aan de beurt zijn, hoeven we niet lang te wachten.

JJ die het woord zou doen, laat het aan mij over. De huisarts zegt dat ze haar schoenen, broek en truitje uit moet doen en dan gaat het een beetje mis. Schoenen en broek, dat was afgesproken. Het truitje blijft aan.

Na het onderzoek wil de huisarts toch wel bloed laten prikken om dingen uit te sluiten en omdat JJ eigenlijk ook wel wil weten of ze de 1q21.1 microduplicatie heeft, vraag ik of dat ook meegenomen kan worden. Scheelt een keer prikken. De huisarts moet dan wel even op onderzoek uit en na een klein kwartiertje krijgen we de papieren mee en moeten we bloed laten prikken in het ziekenhuis waar ook Puk en Roger onderzocht zijn. Dan vraag ik om verdoving crème, want zonder gaat er echt niets gebeuren. Hij kijkt of hij nog wat heeft, maar dan typt hij toch een receptje uit.

Bij de apotheek gaan ze kijken welke JJ nodig heeft, want er blijken verschillende soorten te zijn. Ik vraag om de sterkste :-). Ik krijg een kleine tube mee en een paar pleisters. En voor JJ koop ik, omdat ze het zo lief vraagt, een Kika minibeer. Thuis smeer ik de binnenkant van haar elleboog in en plak er een plakker op. Dan stappen we in de auto en rijden we naar het ziekenhuis. Het is maandagochtend en dus ontzettend druk, maar omdat JJ er nu is, en dat ze crème op heeft, wil ik niet weer terugkomen. We wachten wel. Bij de balie moet de verpleegkundige uitzoeken wat er nodig is voor de chromosomenonderzoek. De wachtkamer is bijna leeg als ze dat voor elkaar heeft gekregen. JJ wordt wat nerveus als haar nummer van het scherm afgehaald wordt, maar de verpleegkundige zegt dat ze er weer tussen gezet is.

In het kamertje doet ze haar jas uit en stroopt ze haar mouw op. Ze drukt gelijk op de verdoofde plek, dan begint de paniekaanval.... ze voelt dat ze het aanraakt. De verpleegkundige die haar moet prikken is geduldig en neemt duidelijk de tijd. Ze zegt dat ze nog helemaal niets doet en dat JJ zich nog niet druk hoeft te maken. Ze legt stap voor stap uit wat er gaat gebeuren en verzekert JJ dat ze er niets van zal voelen. Dan ziet JJ de naald en vraagt hoe ver de naald er in gaat. De verpleegkundige zegt dat alleen het puntje er in gaat. Opnieuw paniek... hoe groot is dat puntje op zo'n lange naald? JJ kijkt naar mij: "Als het zeer doet, ga ik je slaan," zegt ze luid tegen mij. "Dat mag," antwoord ik.  Ondertussen wordt de crème eraf gehaald en de verpleegkundige zegt: "Als ik een puntje zeg, dan bedoel ik een puntje. Dit dus." De naald zit er in en er is een duidelijke opluchting bij JJ. Ze voelt er niets van. Met een gaasje en drie grote stukken tape (want er mag natuurlijk geen stukje gaas los gaan zitten) verlaat ze de prikcabine. Ze baalt dat ik haar toch nog naar school brengt, maar de opluchting is groter. Nu is het afwachten op de uitslagen. Wat een kanjer is ze toch.

12 opmerkingen:

  1. JJ is echt een dappere Dodo! Zoveel angst waar ze doorheen moet en het dan zo goed doorstaan. Fijn dat jullie een geduldige verpleegkundige troffen. Goud waard, zulke mensen.
    Lieve groet.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ze vond het heel eng, gelukkig dat de huisarts de keer ervoor nog kon herinneren, dat scheelde ook.

      Verwijderen
  2. Oh wat heftig zeg als je zo bang bent. Ze heeft het goed gedaan!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ik ben beretrots op haar! En zij ook op zichzelf..

      Verwijderen
  3. Pfff ik voel wel met haar mee zeg. En wat ben je toch geduldig respect voor..

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ik was vooral opgelucht dat ik deze keer er ongeschonden uit kwam. En dat ze het zo goed deed.

      Verwijderen
  4. Ik sluit me bij Mirjam aan, en ze heeft het toch maar mooi gedaan !
    Ben benieuwd naar de uitkomst.

    Zo te lezen heeft ze gewrichtspijn ?
    Mooi verslag, Meerdanmamma.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Waarschijnlijk niet de gewrichten, eerder de aanhechting spieren. Maar de arts wilde reuma uitsluiten, vandaar het bloedprikken.
      Ik ben ook heel benieuwd naar de uitslagen.

      Verwijderen
  5. Het is ook allemaal niet niks hè?!

    Ehhh mail je mij nog ff ???

    BeantwoordenVerwijderen
  6. wat een ellende... ik hoop voor haar op een gunstige uitslag, die zo min mogelijk van dit soort acties gaat hebben in de toekomst!

    BeantwoordenVerwijderen